Przejdź do treści strony

Darowizna, sponsoring, reklama – balans na krawędzi…

28.09.2012 r.

Organizacje pozarządowe poszukując źródeł finansowania swoich działań coraz chętniej i na coraz większą skalę angażują się w sponsoring, szczególnie imprez sportowych. Odbywa się to zarówno w ramach długofalowej strategii, jak również w formie jednorazowych, czy też podejmowanych na bieżąco działań sponsorskich.

Taki rodzaj finansowania działalności statutowej może być dla organizacji „niebezpieczny”, gdyż nieświadomie będzie ona prowadziła działalność gospodarczą, podlegającą rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym (Rejestr Przedsiębiorców).

Dodatkowym „zagrożeniem” jest podatek VAT, który również w przypadku usług sponsoringowych - reklamy może wystąpić. Europejski Trybunał Sprawiedliwości[1] potwierdza, że sponsoring podlega opodatkowaniu na tych samych zasadach, co świadczenie usług reklamowych: „(...) wszystkie formy reklamy pośredniej i sponsoringu, jak również nieodpłatnej dystrybucji przynoszą te same rezultaty/efekty jak reklama bezpośrednia i dlatego też powinny być uregulowane w ten sam sposób (...)”.

W celu pełnego zrozumienia, czym jest sponsoring, należy sięgnąć do wiedzy z zakresu prawa, dziennikarstwa oraz społecznej odpowiedzialności biznesu.

Umowa sponsoringu jest umowa nienazwaną, co oznacza, że nie regulują jej wprost przepisy Kodeksu Cywilnego, niemniej jednak należy się nimi kierować podejmując decyzje z zakresu uregulowań w tym temacie. Brak definicji sponsoringu powoduje, iż można ją traktować jako: „czystą” darowiznę, rzeczywistą umowę sponsoringu, polegającą na wzajemnych świadczeniach obu stron lub też jako świadczenie usług reklamowych przez organizację.

Typowa umowa sponsoringu powinna mieć charakter odpłatny. Odpłatność może być wyrażona w pieniądzu, usłudze lub w innych, wcześniej określonych zasobach. W „świecie NGO” zdarzają się sytuacje, że sponsorujący zobowiąże się do bezpłatnego świadczenia na rzecz sponsorowanego kosztem swego majątku. Będziemy w takiej sytuacji mieli do czynienia z darowizną, która ma swoje uregulowania w Kodeksie Cywilnym. Nie jest bowiem istotne, jak nazwana jest umowa, lecz jaką treść w sobie zawiera. Jeżeli sponsorowany na podstawie umowy nie będzie zobowiązany do promowania/reklamowania sponsora, wówczas stanie się darczyńcą ze wszystkimi – przede wszystkim podatkowymi tego konsekwencjami. Organizacja może z własnej inicjatywy wspomnieć o darczyńcy np. na stronie internetowej w formie podziękowania. Powinna to być jednak dobrowolna wola obdarowanego, a nie wcześniejszy przymus, czy pisemne zobowiązanie. Forma podziękowania nie powinna zawierać dodatkowych wiadomości, powodujących dostarczenie pozytywnych informacji o produktach lub usługach darczyńcy, gdyż mamy wówczas do czynienia z reklamą. Organizacja pozarządowa w takiej sytuacji nie ma również żadnej podstawy do wystawienia rachunku lub faktury VAT z tytułu takiej formy sponsoringu, jakim jest darowizny. Rachunek / fakturę VAT wystawia się w przypadku wykonania usługi lub sprzedaży towaru. W omawianym przypadku nie miała miejsca żadna z przytoczonych form działania, zatem nie ma podstawy do wystawienia w/w dokumentu.

Sponsor-darczyńca przekazujący darowiznę może odliczyć kwotę darowaną, pod warunkiem spełnienia określonych wymogów:

- darowizna musi być przekazana na cele określone w art. 4 ustawy o Działalności Pożytku Publicznego i o Wolontariacie,

- darowizna musi być przekazana organizacjom, o których mowa w art. 3, ust. 2 i 3 ustawy o Działalności Pożytku Publicznego i o Wolontariacie, oraz

- powinna być przekazana na rachunek bankowy obdarowanego.

Po spełnieniu łącznie powyższych wymogów osoby fizyczne, które przekazały darowiznę, mogą maksymalnie odliczyć od podstawy opodatkowania 6% uzyskanego dochodu – bez względu na wysokość darowizny; osoby prawne (np. firmy, instytucje), które przekazały darowiznę, mogą od dochodu, stanowiącego podstawę opodatkowania, odliczyć kwotę nieprzekraczającą 10% dochodu w danym roku podatkowym.

Organizacja, która chce korzystać ze sponsoringu, jako źródło finansowania swojej działalności, powinna zawrzeć to w swoim statucie, iż źródłem finansowania może być sponsoring. Przychody ze sponsoringu są od strony podatkowej zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych pod warunkiem przeznaczenia ich na cele wskazane w art. 17, ust. 1, pkt. 4 ustawy o CIT.

Podpisując umowę sponsoringu, należy bardzo precyzyjnie określić w niej warunki, a przede wszystkim: rodzaj sponsoringu (np. jednorazowy, długofalowy), prawa i obowiązki obu stron, wzajemne świadczenia, oszacowanie wartości tych świadczeń ze strony sponsorowanego, wzajemne kary na wypadek odwołania wydarzenia, opis przedsięwzięcia, obowiązki, jakie będzie miała organizacja w związku z podpisaniem umowy, okres obowiązywania umowy itp..

Sponsoring ma dużo wspólnego z reklamą i może często być z nią utożsamiany. Różnica polega na technikach komunikacji i formach wypowiedzi, jakie mają dotrzeć do odbiorcy. Bezpośredni cel reklamy to promocja określonego produktu lub usługi, a sponsoringu – komunikacja sponsora ze swymi klientami za pośrednictwem sponsorowanego.

Jeżeli dostarczamy pozytywnych informacji o produktach lub usługach sponsora, mamy do czynienia z usługą reklamową. Różnica między tymi źródłami finansowania jest niewielka, dlatego warto czytać umowy, analizować je ze specjalistami, gdyż konsekwencje podatkowe podpisania ich mogą przewyższyć oczekiwane wpływy.

autorka: Aleksandra Kida

______________

[1] Wyrok C-376/9 Federal Republic of Germany vs European Parliament and Council of the European Union

« Powrót do listy